• BIST 81.712
  • Altın 147,398
  • Dolar 3,8050
  • Euro 4,0356
  • İstanbul 5 °C
  • Ankara 1 °C
  • İzmir 8 °C
  • Adana 10 °C
  • Antalya 11 °C

Bugünlere gelinmesinde kimlerin günahı var?

Nahit DURU

Türkiye yeni bir hükümetle daha tanıştı. İçinizden "hay tanışmaz olaydık" diyenleri duyar gibiyim.

Hükümetin açıklandığı gün, Rusya ile gerildik, savaşla yüz yüze geldik. Kriz giderek büyüyecek mi, yoksa bu düzeyde kalacak mı? Bekleyip göreceğiz.

Ancak, bir soru var, akıllarda? Ne oldu da, ülke AKP'ye teslim edildi? Bugüne gelmemizde kimlerin günahı var!

Özetleyelim.

1950'de Demokrat Parti iktidarı ile başlayan irtica (gericilik) hareketi başlamış olsa da devlet içinde yuvalanamamamıştı. Zira o dönemde, Celal Bayar Cumhurbaşkanıydı. Bayar her şeye karşın, Mustafa Kemal Atatürk'ün devrimlerinin ve laiklik ilkesinin savunucularından biri olarak, mürtecilerin devlete yerleşmemesi konusunda özen göstermeye çalışıyordu.

Ardından Adalet partisi iş başına geldi. O dönemde irticai hareketler tırmanışa geçmişse de, 1970'lerin başına kadar devlette görev almış olan mürteciler iktidara, develete hakim  olamamıştı.

Milli Nizam Partisi'nin kuruluşuna kadar AP Genel Başkanı Süleyman Demirel, sağ oyları almak için dini siyasete alet etse de, zaman zaman bunlara taviz verse de, devleti bunlara teslim etmeme konusunda hassasiyet göstermişti. 

Necmettin Erbakan'ın kurduğu MNP'nden sonra Demirel, gerici oyların bu partiye kaymaması için taviz vermeye başlasa da, bu zihniyet devlette hakim olamayacaktı.

Ta ki; Bülent Ecevit ile Süleyman Demirel'in uzlaşmaz tavırları nedeniyle birlikte hükümet kurulamaz hale gelene kadar. Yani 1973 seçimleri sonrası, iki liderin egosu tavan yapıp, uzlaşmaya yanaşmamaları mürtecileri -cumhuriyete direnen gericileri- iktidar ortağı yapacaktı.

1973 seçimlerinde CHP birinci parti olmuş, ancak tek başına hükümet kuracak milletvekili sayısının çok uzağında kalmıştı.

İrtica, iktidara nasıl taşındı?

İşte o dönemde, hem Demirel, hem Ecevit uzlaşmak bir yana tokalaşmaya bile yanaşmayacaklardı.

Aylar süren pazarlık sonunda dini esasları savunan Milli Selamet Partisi ile CHP bir koalisyon kurma konusunda anlaştılar.

CHP 185, MSP ise TBMM'de 48 milletvekili ile temsil ediliyordu.

37'nci hükümette bakanların çoğunluğu CHP'de gibi görünse de, stratejik bakanlıklar Milli Eğitim hariç tamamı MSP'ye verilecekti. Necmettin Erbakan Başbakan Yardımcısı, Süleyman Arif Emri Devlet Bakanı olarak görev yaparken çok önemli bakanlıklar MSP'liler tarafından işgal edilecekti.

Adalet Bakanlığı Şevket Kazan'a, İçişleri Bakanlığı Oğuzhan Asiltürk'e, Gıda Tarım Hayvancılık Bakanlığı Korkut Özal'a, Ticaret Bakanlığı Fehim Adak'a, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı Abdülkerim Doğru'ya emanet edilecekti.

Ve Adalet bakanlığının bugünkü hale gelişinin, İçişleri Bakanlığına yandaş polislerin yerleşmesinin temelleri o günlerde atılmaya başlayacak, gerici kadrolar iş başına getirilecekti.

MSP, Gıda Tarım Hayvancılık Bakanlığı sayesinde köylüye, Ticaret Bakanlığı aracılığı ile küçük sermayeli tüccara ulaşacak, bu iki kesimi elinin altına almanın temellerini atacaktı.

Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı ise, MSP'nin küçük ve orta boy Anadolu sanayicisine hakim olması konusunda çok önemli adımlar atacak, "anadolu kaplanları"nın yaratılması sağlanacaktı.

Daha sonra Süleyman Demirel tarafından kurulan 1'nci ve 2'nci MC hükümetleri sırasında Atatürk devrimlerinin karşıtları, devlet kadrolarına iyiden iyiye yerleşecekti.

12 Eylül'ün faşist generali Kenan Evren de, her konuşmasında dini referans gösterip, Turgut Özal'a darbe hükümetinde görev verince, mürtecilere gün doğdu.

MSP'nin, CHP koalisyonu ile başlayan gerici kadrolaşma hareketi, Evren döneminde Başbakan Yardımcısı olan Turgut Özal'ın ustalığı ile sürdü. Özal başbakan olunca da, meydanı boş bulup, bugünlerin alt yapısını oluşturdu. Refah - Yol hükümeti ise işin tuzu biberi oldu. 

MHP'nin 2002'deki davranışı da irticayı iktidara taşıma konusunda son nokta oldu.

Ecevit ile Demirel'in bencilliği yüzünden gericilere hazırlanan zemin, 7 haziran seçimlerinden sonra, MHP Genel Başkanının akıl almaz tutumu ile noktalanınca, iktidar AKP'ye teslim edildi.

Siyasilerimiz bencillik ettiği sürece, halkın çoğunluğu hak etmediği bir iktidar tarafından yönetilecek, ülke savaşın eşiğine getirilebilecek.

Ecevit ile Demirel yıllar sonra doğruyu görüp yakınlaşmışlardı ama iş işten geçmişti.

Aynen bugünkü gibi.

      UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
      Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
      Bu yazıya henüz yorum eklenmemiştir.
    Yazarın Diğer Yazıları
    Tüm Hakları Saklıdır © 2016 ABC Gazetesi | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.