• BIST 108.434
  • Altın 151,237
  • Dolar 3,6580
  • Euro 4,3278
  • İstanbul 15 °C
  • Ankara 4 °C
  • İzmir 11 °C
  • Adana 16 °C
  • Antalya 16 °C

'Zübük demokrasisi' ülkeyi AKP'ye teslim etti

Merdan YANARDAĞ

AKP iktidarı ve Tayyip Erdoğan’ın en büyük başarısı, kötülüğü toplumsallaştırma yeteneğine sahip olmasıdır. Bu ülkede kötülüğün, hoyratlığın, ilkelliğin, yağmanın, yalanın, talanın toplumsal temeli genişliyor.

Toplumun dokularına riya, ikiyüzlülük ve ahlaksızlık siniyor. Gericilik Türkiye’yi çürütüyor.

Ülke, Pekistanlaştıkça, dahası kıytırık bir Körfez Emirliğine dönüştükçe kalkınacağını, büyüyeceğini ve gelişeceğini sanmak gibi bir akıl dışılığa sürekleniyor.

Oysa dünyada daha dinselleştiği ya da daha çok islami ilkelere göre yönetildiği için gelişen tek bir ülke bile bulunmuyor. Dünyada Ortaçağı aşan tek bir Müslüman ülkenin bile bulunmaması bir tesaadüf oluşturmuyor. Bu dünyadaki tek istisna olan Cumhuriyet Türkiye’si ise uğradığı büyük ihanetin bedelini ödüyor ve çöküyor.  

Erdoğan ve AKP, kitle tabanını genişlettiği ve toplumsallaştırdığı kötülüğün adına ise, “milli irade” diyor. Ancak, AKP sadece kendisine oy verenleri “millet” sayıyor.  Kendilerine destek vermeyen toplum kesimlerini ise “milli irade”nin parçası saymıyor.

Erdoğan ve AKP’ye destek veren toplum kesimleri arasında bir dönem ağırlıklı olarak yoksulların ve alt sınıfların bulunması da bu kötülüğü ve onun niteliğini değiştirmiyor. Tam tersine bu durum, kötülüğü artıran ve ilkelliğe dönüştüren bir rol oynuyor. Halkın önemli bir bölümünün kötülüğü desteklemesi ona meşruiyet ya da haklılık kazandırmıyor. Tıpkı Hitler'i katıldığı bütün seçimlerde destekleyen ve Nazileri birinci parti yapan Almanlar gibi, AKP ve Erdoğan'ı destekleyen Türkiyeli seçmenler de bu kirlenmenin ve suçun bir parçası haline geliyor.

Bu nedenle, artık bıktıran ve genel geçer klasik bir tez haline gelen "Aydınlar ve sol da hatalı, kendilerini anlatamadılar, topluma karşı sorumluluklarını yerine getiremediler, halka inemediler"ezberini bir yana bırakmak gerekiyor. Çünkü bu ezberin hiçbir temeli ve gerçekliği bulunmuyor. Daha ne olsun; bu topluma kendisini karşılık beklemeden adayan, geleceğini gözünü kırpmadan feda eden, büyük tehditlere karşın mücadeleye atılan, daha da önemlisi gerektiğinde ölen, hapis yatan, acılar çeken büyük bir solcu, cumhuriyetçi ve aydın kitle bulunuyor. Ötesi var mı?

Dünyada bunun örneği yok. Batılı ülkelerin hiçbirinde kendi kişisel geleceklerini kolaylıkla garanti altına alabilecek toplum kesimleri, aydınlar, eğitimli ve meslek sahibi kentliler, öğrenci gençlik sağcı yönetimlere, kurulu düzene, muhafazakar iktidarlara karşı böyle uzun süreli ve uzun soluklu bir mücadele ya da başkaldırı halinde değil. Ödediği ağır bedellere karşın kendi çıkarları ve geleceğinden çok, halkın, emekçilerin, işçi sınıfının ve yoksulların hakları ve hukuku için ayağa kalkan böyle geniş bir kesimin bulunması Türkiye için şans. 

Gel gelelim toplum bu şansı bu topraklarda hiçbir zaman yeterince değerlendiremedi. Bu olanağın farkına vardığı her durumda ise ya baskıyla ezildi ya dinle aklı alındı. Çoğu durumda ikisine birden maruz kaldı. Ancak her durumda gönüllü olarak din istismarına hazır, aldatılmaya istekli ve bu durumu küçük gündelik çıkarları için bir araç olarak kullanma ahlakına sahip geniş bir toplum kesimi her zaman vardı. Zaten sorun tam da bu noktadaydı.

Çünkü bu toplum, çok partili yaşama geçildiğinden beri rüşvete, küçük çıkarlar karşılığı geleceğini satmaya, iki yüzlülüğe ve ihanete alıştırılmış, ahlakı bozulmuş bir yığın haline getirildi. Aydınlanma süreci tamamlanmadan, cumhuriyet devrimi kendi kitle tabanını konsolide edemeden, devrimler kökleşmeden İsmet İnönü yönetiminin 2. Dünya Savaşı sırasındaki yanlış politikalarının bir sonucu olarak ülke karşı devrimci güçlere teslim edildi. Türkiye yeniden emperyalizmin kontrolüne girdi, NATO'ya üye oldu. Ülkede demokrasi değil, çok partili bir soytarılık yaşandı. 

O dönemi en iyi anlatan metinler, sadece parlak siyasal analizler ya da yetkin inceleme kitapları değildir. Aziz Nesin'in "Zübük" adlı mizahi romanı da bu alanda yazılmış en yetkin ve öğretici metinlerden biridir. Roman kahramanı demokrat Zübük, kendisini destekleyen, onunla "al gülüm ver gülüm" ilişkisine giren bir kitle var olduğu için başarılıdır.

Bu romanın bütün tipleri ve kahramanlarının gerçek hayattan alınmış olduğunu da bu arada anımsatalım. Dönemi bilenlerin tanıdığı isimlerdir. Kartal Tibet'in yönettiği, Kemal Sunal'ın da başrolünü oynadığı aynı adlı film de son derece başarılı bir sinema eseridir.

Özetle Türkiye, Zübük demokrasisi sonucu AKP ve siyasal islamcılara teslim edildi.

***

Bir başka olgu da şudur; Erdoğan ve siyasal İslamcı iktidarı yoksulluğun, dışlanmışlığın, kenara itilmişliğin yarattığı öfkeyi de, insanlığın ilerici birikimine, akılcı ve bilimsel değerlere, Cumhuriyetin ve modernitenin kazanımlarına yönelik bir düşmanlığa dönüştürdü. Dönüştürmeye de devam ediyor.

Böylece siyasal islamcı hükümet, bütün sağcı iktidarların yaptığını aşarak, bir yandan kurduğu yağma düzeninin üstünü örtüyor, diğer yandan da yoksulluğun ve dışlanmanın gerçek nedenlerini gizliyor. Eşitsizlik ve adaletsizliklerin üzerine yeşil bir şal seriyor.

Ancak başka bir gerçek daha var... Bu ülkede insan aklını teslim almak için yapılan her şeye karşın, halkın yarısından fazlası teslim olmamakta direniyor. Gericiliğe karşı koyuyor. Çünkü bu toprakların 200 yıla yaklaşan aydınlanma ve modernleşme tarihinin yarattığı birikim ve bu birikimin verdiği güç, toplumun Ortaçağ karanlığına teslim olmasının önündeki en büyük engeli oluşturuyor.

Cumhuriyetin "bir avuç seçkinin rejimi" olduğu yolundaki gerici tezin tam bir palavra olduğu, Gezi/Haziran direnişi sırasında eylemli olarak da ortaya çıktı. Kaldı ki; arkasında büyük bir mücadele tarihi, entelektüel birikim ve tarihin işleyiş yasalarına uygun bir siyasal gelenek bulunan hiçbir hareket, daha geri güçler karşısında sonsuza kadar yenilmez.

Ancak, bilinmeli ki, sadece siyasal ve toplumsal mücadele alanında değil, yaşamın hiçbir düzleminde kendiliğinden, durup dururken zafer de kazanılmaz. Gerekli olan şey, bu tarih ve siyaset bilincine, sosyolojik ve felsefi bakışa sahip devrimci bir harekettir. 

İşte CHP bunun farkında değil. Farkında olmadığı için, kendi sağına kaymak, liberalleşmek ve muhafazakar değerlere göz kırpmakla iktidara geleceğini ve gericiliği durduracağını sanıyor. Oysa böyle yapmakla tam tersinin gerçeklemesine, Türkiye'nin gericiliğe teslim olmasına ve cumhuriyetin tasfiye edilmesine katkıda bulunuyor. 

Tarihin akışına karşı direnmeye çalışanlar kazanamayacak, bu kesin. Ancak ülkenin daha fazla acı çekmemesi, toplumun daha çok kirlenmemesi ve siyasal islamcı sahtekarlığın elinde bir felakete sürüklenmemesi için elimizi çabuk tutmak gerekiyor. 

Kitle temeline sahip bütün faşist rejimler ve diktatörler genellikle savaşların ve toplumların aklını başına getiren büyük felaketlerin sonunda yıkıldı. Hitler, Mussolini en bilinen örneklerdir. Ancak, Franko'nun İspanyası da bir başka örnek oluşturuyor. Çünkü kazanmayı bilemezsek, yıkıcı bir felaketin, örneğin bir iç savaşın ardından da kötülüğün mutlak iktidarına tanık olabiliriz.

Bu kez öyle olmasın istiyor ve tarihi tecrübenin bir değeri bulunduğuna inanıyorsak, henüz vakit varken gereğini yapmalıyız. 

Bu vaktin çok daraldığını da unutmadan.

Yazarın Diğer Yazıları
Tüm Hakları Saklıdır © 2016 ABC Gazetesi | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Tel : +90 212 963 1051 (pbx)