YAZARLAR

Tüm Yazıları Doğan Yurdakul

Kasaba eşrafının ülke yönetimi

01.07.2016 08:12

Bugün Türkiyeyi ne devlet yönetiminden, ne diplomasiden, ne ekonomiden, ne insan haklarından, ne hukuk ve adaletten, ne tarihten, ne sosyolojiden, ne felsefeden, ne kültürden, ne sanattan, ne spordan zerre kadar anlamayan bir cahiller (partisi demiyorum) ekibi yönetiyor.

Ne akılları var, ne mantıkları.  Güvendikleri tek şey, kendilerini ilgilendirmeyen konularda kıyamet kopsa, körü körüne onlara oy veren yüzde kırkın üzerindeki bir insan kitlesi. Herhangi bir sıkıntıya düştükleri anda bir günah keçisi bulup bütün suçlarını onun üstüne yıkıyorlar, kendilerine oy veren kitleyi de buna inandırıyorlar. Sonra düşük profilli bir başka günah keçisi bulup yollarına devam ediyorlar. Ta ki, yeni bir sıkıntıya düşene kadar.

Bir de bütün bunlara para hırsını, yasa dışı yollardan kazanılan paraların görgüsüzce sergilendiği şatafatı eklerseniz, bu iktidar tadından yenmez.

Böylesine zavallı olan bu ekip, fikri sabit olarak kapıldığı ve ne olduğunu kendisinin bile bilmediği bir başkanlık sistemi saplantısı uğruna, ülkemizi içerde kan gölüne, dışarda ise bütün dünyanın alay ettiği bir hasta adam konumuna düşürmüş bulunuyor.

MANEVRA ÜSTÜNE MANEVRA

Diyelim ki dış politika. Kasaba eşrafının eline bir gün uluslararası bir platformda bir mikrofon veriyorlar. Karşısında İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Peres var. Ona vanminits, siz adam öldürmeyi çok iyi bilirsiniz diyor. Ortalık yıkılıyor. Ona oy veren kitle zaten doğuştan Yahudi düşmanı ya. Ülkede kıyamet kopuyor, kasaba eşrafı büyük medyanın da desteğiyle kahraman oluyor. Arap dünyasının da desteğini aldığını sanınca işi büyütüyor. Gazzeye ünlü Mavi Marmara gemisini yolluyor, insanlar ölüyor. İsraile posta koyuyor, özür dilemezsen ben de senle bir daha konuşmam diyor. İpler kopuyor.

Ama o da ne? 7 yıl sonra birden İsrail aşkı depreşiyor. Özürler falan unutuluyor, yeniden dostluk kuruluyor. İsrailin gazı Türkiye üstünden Avrupaya gidiyor, Türkiyeli işadamları İsrailde yeni iş alanları buluyor, alan memnun, satan memnun oluyor! Olup biten unutuluyor. Oy veren kitle yine coşuyor.

MİT Tırlarındaki silahlar IŞİDe mi gitti, Bayır Bucak Türkmenlerine mi gitti derken, birileri (bunların hava kuvvetlerine sızmış paralelciler mi olduğu henüz belli değil!) angajman kurallarını bozan bir Rus savaş uçağını düşürüyor. Pilot, Allahüekber nidaları arasında öldürülüyor. Memlekette yine bir bayram havası! Sabrımızı sınayana biz böyle yaparız deniyor. Eyy Putin diye nutuklar atılıyor. Oy veren kitle yine coşuyor, oraya geliriz, aranıza gireriz diye mitingler yapılıyor. Putin küsüyor, daha da ne domatesinizi alırım, ne de turist yollarım diyor. İhracat duruyor. Turizm çöküyor.

Ama o da ne? 7 ay sonra bir telefon konuşması yapılıyor. Putin ile birdenbire can ciğer kuzu sarması olunuyor. Gitsin domatesler, gelsin turistler. Rusyada yatırımları olan bir iş adamımız birbirimizin kıymetini iyi anladık diyor. Büyük medya bu sözü manşete çıkarıyor. Olan biten unutuluyor. Doğuştan moskof düşmanı olan kitle coşuyor, konuştular, kriz bitti, zaten biz ayrılamayız türküsünü söylemeye başlıyor.

GÜVENLİK ZAFİYETİ YOK! AMA YAYIN YASAĞI VAR!

Diyelim ki iç politika.

Kasaba eşrafı 7 Haziranda büyük bir seçim hezimetine uğramış. Paniğe kapılmış. Ne yapalım, ne edelim diye kara kara düşünceye dalmış. O sırada (atarım karşıdan bir roket, Suriye ile savaş çıkarırım sözüyle ünlü ) MİT imdada yetişmiş. ülke çapında kaos çıkaralım, can derdine düşen millet bize oy verir demiş. Tamam demişler, kaos çıkarmışlar.

Kışkırtılan o kaos, Güneydoğuyu bir yana bırakıyorum, büyük şehirlerde iki yılda 15 canlı bomba saldırısına neden olmuş. 300ün üzerinde insan ölmüş. Her saldırıdan sonra hem basına, hem sosyal medyaya yayın yasağı konulmuş. Yaşananlar halının altına süpürülmeye  çalışılmış. Ama merak edenler olup biteni dış basından izlemeye yönelmişler. Oradan ne öğrenmişler? Batının Türkiye cihatçı otobanı oldu yargısını öğrenmişler.

Kasaba eşrafı olsun demiş. Her saldırıdan sonra güvenlik zafiyeti yok! demiş.

Vatan Caddesinden taksiye binen üç kişi, bombalarıyla, silahlarıyla Atatürk Havalimanına girmişler ve 42 kişiyi öldürmüşler, ama kasaba eşrafı yine güvenlik zafiyeti yok demiş. Yine yayın yasağı koymuş. Oy veren kitle yine onları alkışlamış: Yaşasın, ölen ölür, kalan sağlar bizimdir! Devletimizin terörle mücadelesinin yanındayız demiş…

Kasaba eşrafının çadır tiyatrosu bu gösteriye daha ne kadar devam edecek?

Eninde sonunda bir gün perde denecek ve bu oyun bitecek.

Ben buna henüz bir tarih biçemiyorum.

Çünkü benim zihnim, bu yıkımın enkazının nasıl ve ne kadar zamanda kaldırılacağı ile meşgul. 

Eğitim