• Onları anmanın en içtenlikli yolunun dizelerle olacağını düşündüm…
    Önce ustalardan, sonra bendenizden..

    MARE NOSTRUM/ Can YÜCEL

    En uzun koşuysa elbet Türkiye’de de Devrim,
    O, onun en güzel yüz metresini koştu
    En sekmez lüverin namlusundan fırlayarak…
    En hızlısıydı hepimizin,
    En önce göğüsledi ipi…
    Acıyorsam sana anam avradım olsun,
    Ama aşk olsun sana çocuk, aşk olsun!

    6 Mayıs 1972/Atilla ilhan

    Bir yangın ormanından püskürmüş genç fidanlardı
    Güneşten ışık yontarlardı sert adamlardı
    Hoyrattı gülüşleri aydınlığı çalkalardı
    Gittiler akşam olmadan ortalık karardı

     

    ONLAR… Noyan UMRUK

    Belki henüz büyümüşlerdi…
    Belki gerçekten büyüktüler…
    Bir korkusuz yürektiler 
    Ne sessiz geldiler 
    Ne de sessiz gittiler. 

    O’nlar katıksız Anadolu çocuklarıydılar…
    Yollarda yokuşlarda 
    Kıtlıklarda kıyımlarda vardılar 
    Şimşek şimşek çaktılar 

    Karları patlatan kardelendiler 
    Tomur tomur karanfildiler 

    Sapına kadar anti-emperyalist,
    Mustafa KEMAL’in askerleriydiler

    Her gece ateşe yattılar, her sabah ölüme kalktılar 
    Tek tek tohumdular, harman harman oldular. 

    Onlar; 
    Namluların ucuna düşen güllerdi 

    Onlar; 
    Sabahın gözlerinde, dizilmiş iplere çiçeklerdi 

    Onlar; 
    Dağların başında, 
    Tomur tomur patlayan karanfillerdi
     
    Kendileri zeytini ekmeğe azık ederken
    Yankilere biftek yedirdiler…
     
    Onlar kimseyi öldüremezlerdi,
    Öldürmediler… 
    Ama lanet olası koca koca adamlar,,,
    Onları anlamadılar…
    Acımasızca, hoyratça 
    Gençlik heyecanlarını canları ile ödettiler…

    Şimdi kıyılarda çocuklar, gençler var… 
    Her zaman 
    Her yerde 
    Uzun atlar gibi 
    Denizlere, Onlara koşmaktalar… 
    Onlarla derin bir hüzün ve şefkatle
    Kucaklaşmaktalar…
    Onları sevgi, saygı ve de hüzünle anmaktalar…

    ***************